Το πολιτικό σύστημα καταρρέει... Ας πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας.

Το πολιτικό σύστημα δεν βρίσκεται ένα βήμα πριν την κατάρρευση. Επί της ουσίας έχει ήδη καταρρεύσει. Κι αυτή την πραγματικότητα την πιστοποιούν και ταυτόχρονα την προσδιορίζουν, πολύ συγκεκριμένες σταθερές που έχουν αυξημένο ειδικό βάρος και επιδρούν με τρόπο καταλυτικό στην ίδια την αυτοβιωσιμότητα του.
Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

1. Το πολιτικό σύστημα αποϊδεολογικοποιήθηκε. Και εξαντλεί την περισπούδαστη δυναμική του, σε τεχνικές διαχείρισης. Και με μέτρο την τεχνοκρατικότητα και την αυξημένη ή μη ικανότητα του καλού διαχειριστή, επιχειρείται ο εγκλωβισμός των μαζών στη λογική του «καταλληλότερου», του «ανικανότερου» ή στην καλύτερη περίπτωση του λιγότερο …τσαρλατάνου.
2. Το πολιτικό σύστημα αποχρωματίστηκε εθνικά. Οι παράγοντες του δείχνουν σκυμμένοι πάνω σ έναν πάγκο εργασίας, επιχειρούν να δημιουργήσουν γράφοντας ή και σβήνοντας σ ένα σχέδιο επί χάρτου κοκορομαχώντας πάνω και γύρω από αυτό. Σημείο κλειδί είναι ότι αυτό το σχέδιο στερείται …ΕΠΙΚΕΦΑΛΙΔΑΣ. Αυτό το σχέδιο δεν γράφει πουθενά τη λέξη Ελλάδα. Πουθενά δεν αναφέρεται η λέξη Ελληνικός λαός. Δείχνει να είναι μια παράξενη παρτίδα πόκερ, όπου ο καθένας καυχιέται για τη δική του μαστοριά ή αναζητά σε ευτελή επιχειρήματα τη δικαιολογία για ν ακουμπήσει πάνω σ αυτήν τον ερασιτεχνισμό του.
Νικητής θα είναι κάποιος «καταλληλότερος» και χαμένος μόνιμα, το σημείο
του χάρτη που λέγεται Ελλάδα καθώς και οι ιθαγενείς που το κατοικούν.
3. Το πολιτικό σύστημα δε διαθέτει πρόγραμμα, σχέδιο, προσανατολισμό, σαφέστατα προσδιορισμένες και ιεραρχημένες προτεραιότητες. Στερείται ορίων και αρχών. Δεν προσδιορίζει κόκκινες γραμμές γύρω από τις οποίες οφείλει να χαλιναγωγεί τη δράση του. Βαδίζει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Καιροσκοπεί χωρίς να έχει αποσαφηνισμένο κανενός είδους μακρόπνοο σχεδιασμό και το σημαντικότερο… Δεν έχει στο μυαλό του ξεκαθαρισμένο το αυτονόητο. Το με ποιόν θα πάει δηλαδή και ποιόν θ αφήσει.

Αυτό το πολιτικό σύστημα καθίσταται εκ των πραγμάτων επικίνδυνο και ζημιογόνο για το λαό και τον τόπο.

Τα σχέδια της παγκοσμιοποίησης βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Απέναντι σ αυτά η ανικανότητα και η επικινδυνότητα του πολιτικού συστήματος μεγαλουργεί.

Οι απόλυτα προσκυνημένες συνιστώσες του (ΣΥΡΙΖΑ, οικολόγοι, αναρχικοί, φερετζοκουκουλοφόροι κλπ), απαντούν σ αυτά με την επικίνδυνη επιλογή του εθνομηδενισμού. Και ήρθε ο ματωμένος Δεκέμβρης στην Αθήνα για να τους βγάλει τις κουκούλες και να φανεί ξεκάθαρα το τερατόμορφο πρόσωπό τους.
Εκλογικά αποδυναμώθηκαν, αλλά τα ψήγματα της επικίνδυνης αντίληψής τους παραμένουν επικίνδυνα παρόντα στα μυαλά των συμβιβασμένων πολιτικών...

η συνέχεια εδω:
http://ellinikoforum.blogspot.com/

Σ.Σ.
Συγνώμη που το μετακίνησα, αλλά ποιος λες ότι θα το έβλεπε εκεί κάτω που το έβαλες;

«Ανεπαισθήτως» υπόδουλοι

Του Χρήστου Γιανναρά
Oι Ευρωεκλογές 2009 επιβεβαίωσαν τη διαπίστωση ότι η ελλαδική κοινωνία δεν έχει τις προϋποθέσεις να ανακάμψει από την παρακμιακή αποσύνθεση.
Η χωρίς σκέψη και κρίση από εθισμό ψήφος στα δύο «κόμματα εξουσίας» (ομολογημένη σε δημοσκοπήσεις προεκλογικές) διατήρησε ποσοστό αποκαρδιωτικά υψηλό. Το δίδυμο των αυτουργών της διάλυσης του κράτους και της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος, οι κραυγαλέα ανίκανοι να επιλύσουν στοιχειώδη, καίρια προβλήματα της οργανωμένης συμβίωσης, αμνηστεύθηκαν και επιβραβεύτηκαν από τα δύο τρίτα και πλέον των πολιτών που έφτασαν ώς την κάλπη.
Που σημαίνει: τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποφασίζουν για τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους χωρίς να έχουν καταλάβει τι συνέπειες έχει ο εξωφρενικός υπερδανεισμός του κράτους, η κατεστημένη κλοπή του κρατικού κορβανά, η θεσμοποιημένη αναξιοκρατία, η δημοσιοϋπαλληλοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και ανυπαρξία συλλογικής άμυνας, η καλπάζουσα δημογραφική φθίση, η διάλυση του σχολειού και ο εξευτελισμός των πανεπιστημίων, η επικρεμάμενη κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, η συντελεσμένη χρεοκοπία του συστήματος υγείας. Για πολλοστή φορά παραγράφηκαν με την ψήφο της πλειονότητας τα κοινωνικά και πολιτικά εγκλήματα της ιδιοτελούς έμπρακτης σύμπνοιας των «κομμάτων εξουσίας».
Τα δύο τρίτα των όσων εψήφισαν αποδείχθηκαν δίχως την ικανότητα να αντιληφθούν τι σημαίνει, για το συμφέρον τους και για την αξιοπρέπειά τους, το ψευδοδίλημμα ανάμεσα σε έναν παραλυτικά άτολμο και σε έναν ανήκεστα μειονεκτικό σε φυσικά προσόντα πρωθυπουργό. Οι Ευρωεκλογές επιβεβαίωσαν οδυνηρά ότι στην Ελλάδα σήμερα οι δείχτες της κατά κεφαλήν ικανότητας για κριτική σκέψη και διάκριση ποιοτήτων έχουν φτάσει στα επίπεδα τριτοκοσμικών κοινωνιών – η διαπίστωση επικυρώνεται και από τις μετρήσεις των τηλεοπτικών προτιμήσεων του πληθυσμού.

Η συνέχεια εδώ:

Η Παγκοσμιοποίηση και η πτώση της Αριστεράς

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται παγκόσμια μια συνεχόμενη πτώση της Αριστεράς. Το φαινόμενο κορυφώθηκε με την πτώση της ιταλικής αριστεράς, η οποία δεν κατόρθωσε να συγκεντρώσει κάποιο αξιόλογο ποσοστό ψηφοφόρων και σύμφωνα πάντα με την προϊστορία της. Στην Ισπανία και τη Γαλλία συμβαίνει ακριβώς το ίδιο, καθώς και στα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης.

Από την άλλη πλευρά παρατηρείται άνοδος των εθνικιστικών κομμάτων. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί, ενώ υπάρχει κρίση του συστήματος και έχει φανεί πια καθαρά πως η διαχείρισή του από τους «σοσιαλιστές» δεν έχει φέρει ούτε θα φέρει καμία αλλαγή προς το καλύτερο, ο κόσμος δεν επιστρέφει πάλι στην αριστερά;

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Η αριστερά απέτυχε να φέρει σε πέρας το έργο που είχε αναλάβει, από τη στιγμή που συμμάχησε με τους ανανεωτές του συστήματος. Θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί αυτό, αν το εκάστοτε αριστερό κόμμα δεν αντιμετώπιζε με αλαζονεία τη βάση, όταν εκείνη επεσήμαινε το γεγονός πως τα «σοσιαλιστικά» κόμματα που κλήθηκαν να αναλάβουν τη διαχείριση του συστήματος δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστούν ισότιμα για την αλλαγή που ήθελαν τα κομμουνιστικά, γιατί πολύ απλά δεν σκόπευαν να κάνουν καμία αλλαγή. Το μόνο που ήθελαν να κάνουν ήταν να προετοιμάσουν τον κόσμο να δεχτεί την παγκοσμιοποίηση και να στείλουν το κίνημα που υπήρχε τότε και δυσκόλευε το έργο τους στο σπίτι του με ειρηνικά μέσα.

Τα αριστερά κόμματα έπαιξαν το παιχνίδι του συστήματος και στο τέλος έχασαν εκείνα το παιχνίδι. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε τέτοια κατάσταση, που ο κόσμος δεν ξέρει πια τι να επιλέξει. Η Αριστερά έχει χάσει τη φερεγγυότητά της και κανείς δεν πιστεύει ότι θέλει να αλλάξει κανένα σύστημα, αλλά το μόνο που θέλει είναι να παίρνει ψήφους. Τα «σοσιαλιστικά» κόμματα έχουν δείξει πια καθαρά το πραγματικό τους πρόσωπο και μόνον όσοι δεν θέλουν δεν το καταλαβαίνουν. Οι παραδοσιακές δεξιές κυβερνήσεις δεν διαφέρουν σε τίποτε από τις «σοσιαλιστικές» και το μόνο που κάνουν είναι να διαιωνίζουν τα δικομματικά συστήματα.

Θα ανοίξω εδώ μια παρένθεση για να συμπεριλάβω το φαινόμενο του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Μέσα σε αυτό το κόμμα δεν υπάρχουν πια αριστεροί και αν υπάρχουν είναι ελάχιστοι και βρίσκονται εκεί γιατί δεν ξέρουν πού να πάνε. Η δουλειά του κόμματος αυτού είναι να εκσυγχρονίσει το υπάρχον σύστημα, έτσι ώστε να αποκτήσει ένα μοντέρνο προφίλ, για να κατορθώσει με τη βοήθειά του να εφαρμόσει τα νέα μέτρα που προμηνύονται χωρίς αντιδράσεις εκ μέρους του κόσμου. Αυτό όποιος δεν το έχει καταλάβει τώρα, θα το καταλάβει κάποια στιγμή εντός των επομένων ετών. Κλείνει η παρένθεση.

Πώς προβλέπονται λοιπόν οι πολιτικές εξελίξεις με όλες αυτές τις ανακατατάξεις που γίνονται; Καταρχήν, η ανεργία και η οικονομική δυσχέρεια δεν φέρνουν πάντα επαναστάσεις, φέρνουν και φασισμούς. Πολύ πιθανόν λοιπόν να αρχίσουμε να βλέπουμε φαινόμενα ανόδου σε κυβερνήσεις φασιστικών κομμάτων. Ο κάθε λαός της Ευρώπης, αντιδρώντας στην πίεση της παγκοσμιοποίησης και αρνούμενος να γίνει μέρος της μεγάλης, ανώνυμης και πανομοιότυπης μάζας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία σκοπεύουν να τον μετατρέψουν ώστε να τον εκμεταλλεύονται πιο άνετα, θα στραφεί σε εθνικιστικές συμπεριφορές και πρακτικές. Ήδη αυτό έχει ξεκινήσει (βλέπε ΦΥΡΟΜ) με διάφορους λαούς οι οποίοι προσπαθούν να προσδιορίσουν την εθνική τους ταυτότητα, χρησιμοποιώντας όποιο τρόπο τους προτείνει η εκάστοτε κυβέρνησή τους και ο οποίος συνήθως εξυπηρετεί οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα εκτός αυτών για τα οποία γίνεται λόγος.

Ένα άλλο γεγονός θα είναι οι θρησκευτικές ανακατατάξεις και η άνοδος των θρησκευτικών φανατισμών. Το κάθε κράτος θα αρχίσει σιγά σιγά να ψάχνει τις ρίζες του και την καταγωγή του, αντιδρώντας υποσυνείδητα στη λογική της ομοιομορφίας των λαών της Ευρώπης.

Έτσι λοιπόν, από εδώ και στο εξής, θα πρέπει να ξεχάσουμε τις παρωχημένες πλέον επαναστατικές διαδικασίες για καταλήψεις εξουσιών. Θα πρέπει να ξεχάσουμε την παραδοσιακή πάλη των τάξεων, όπως και το διαχωρισμό των κομμάτων σε αριστερά, δεξιά, μεσαία ή δεν ξέρω τι άλλο. Ήδη παρατηρείται το φαινόμενο πάρα πολλοί άνθρωποι να μην ξέρουν τι ακριβώς σημαίνουν οι ορολογίες αριστερά και δεξιά, σοσιαλισμός, φιλελεύθεροι και άλλες παρόμοιες. Η πάλη από εδώ και στο εξής θα γίνει ανάμεσα σε αυτούς που είναι υπέρ και σε αυτούς που είναι κατά στην παγκοσμιοποίηση -και σίγουρα όλοι όσοι είναι κατά δεν θα είναι πάντα αριστεροί ούτε όσοι αντιδρούν με εθνικιστικούς τρόπους θα είναι φασίστες. Η λογική που υποβόσκει τα τελευταία χρόνια, ότι δηλαδή εμάς δεν μας ενδιαφέρει η παγκοσμιοποίηση αν θα γίνει ή αν δεν θα γίνει εφόσον είμαστε αριστεροί ή δεν ξέρω τι άλλο και εκείνο που πραγματικά θέλουμε είναι η αλλαγή του συστήματος, σε λίγα χρόνια θα είναι πλέον ανέκδοτο.

Γι αυτό το λόγο θα πρέπει τα αριστερά κόμματα, όσα τουλάχιστον σκοπεύουν να επιβιώσουν μέσα στον εικοστό πρώτο αιώνα, να εγκαταλείψουν αυτό το σκεπτικό. Θα πρέπει να βρουν τρόπους πάλης ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και την καταπίεσή της με τη συνεργασία της λαϊκής βάσης σε παγκόσμιο επίπεδο, έτσι ώστε να υπάρχει ένας πόλος αντίδρασης ο οποίος θα συμπεριλαμβάνει και αυτά. Γιατί ο πόλος αντίδρασης θα υπάρξει κάποια στιγμή ούτως ή άλλως, με ή χωρίς αυτά.